Sommige opdrachten raken je net even wat meer. Deze herinneringstas begon met een berichtje van een schoonzus, die graag een tas wilde laten maken voor haar schoonzus, van de kleding van haar overleden moeder.
Haar schoonmoeder was twee jaar eerder overleden en het verdriet was nog steeds heel aanwezig. Haar schoonvader had inmiddels toestemming gegeven om iets van de kleding te laten maken. Samen hadden ze de kleding uitgezocht die voor de tas gebruikt mocht worden.
Tijdens een vakantie had ze iemand ontmoet die herinneringstassen maakte. Eenmaal weer thuis besloot ze eens te zoeken of ze iemand in de buurt kon vinden. Zo kwam ze bij mij terecht.
En toen kwam ze bij mij met... een hele stapel kleding. 😊
De bedoeling was duidelijk: er moest een grote tas van gemaakt worden. Maar met zoveel verschillende kledingstukken was het nog best een puzzel om er één mooi geheel van te maken. Welke stoffen konden bij elkaar? Welke details wilden we graag zichtbaar houden? En vooral: hoe konden we ervoor zorgen dat de tas niet alleen mooi werd, maar ook echt iets van haar moeder zou uitstralen?
Daar hebben we samen uitgebreid over overlegd.
Uiteindelijk kwamen we uit op een ontwerp met twee totaal verschillende kanten. De ene kant werd rustig en ingetogen, terwijl de andere kant juist bont, kleurrijk en vrolijk werd. Juist die combinatie paste bij het beeld dat haar schoonzus van haar moeder had.
Het was mooi om te merken dat het niet alleen ging om een praktische tas, maar om het terugbrengen van iets herkenbaars. Stoffen en kledingstukken die ooit bij haar moeder hoorden, kregen samen een compleet nieuw leven.
Toen de tas klaar was, duurde het nog een tijdje voordat hij daadwerkelijk gegeven werd. En dat maakte het moment natuurlijk extra spannend.
De eerste reactie was niet meteen wat we allemaal hadden gehoopt. De tas werd bekeken, maar het geheel werd niet direct begrepen. En eigenlijk kan ik dat ook wel begrijpen. Er waren zoveel verschillende stoffen en details in verwerkt dat je misschien even moet kijken voordat je ziet wat er allemaal in zit.
Maar toen kwam het moment waarop het kwartje viel.
Ze zag de verschillende kledingstukken, de kleuren en de herkenbare details. En toen begreep ze ineens wat er met de kleding van haar moeder was gebeurd.
Ze was super blij met de tas.
En dat is precies waarom ik dit werk zo bijzonder vind. Je maakt niet zomaar een tas van oude kleding. Je probeert iets van iemand te bewaren en opnieuw vorm te geven. Iets dat gedragen en gebruikt kan worden en tegelijkertijd een herinnering dichtbij houdt.
Deze tas kreeg uiteindelijk precies wat hij moest hebben: twee kanten, twee sferen, maar één verhaal. 💛
Reactie plaatsen
Reacties